کامران داروغه
یکی از کمانچه نوازان صاحب نام موسیقی ایران کامران داروغه است که به سال 1321 خورشیدی در تهران متولد شد. وی از سن دوازده سالگی بنا به تشویق پدر و عشق درونی خویش به موسیقی روی اورد و در هنرستان عالی موسیقی ثبت نام کرد ولی او در این مدرسه موفقیتی به دست نیاورد و دیگر پا به انجا نگذاشت ، پس از چندی توسط شادروان علیمحمد خادم میثاق که از دوستان پدر وی بود به هنرستان موسیقی ملی که زیر نظر استاد روح اله خالقی اداره می گردید رفت و در این هنرستان بود که مدیران و مربیان ان پی به استعداد ذاتی وی بردند و او را نزد یکی از معلمان خوب و دلسوز وقت هنرستان موسیقی ملی شادروان حسینعلی ملاح قرار دادند و او ویولون را نزد وی مشق کرد و به راز و رمز این ساز وحشی واقف گشت ، ولی روزی که از جلوی یکی از اتاقهای هنرستان گذر می کرد صدای زیبای کمانچه ای به گوش وی رسید و او خود را به ان صدا نزدیک کرد و مشاهده نمود که نوازنده ان اسداله ملک هنرمند خوب و ارزنده است و او از ان زمان به بعد به ساز کمانچه و نواختن ان علاقمند شد و نزد ملک مشغول فراگیری و نواختن این ساز شد.
کامران داروغه پس از فارغ التحصیل شدن از هنرستان موسیقی ملی و خدمت سربازی وارد دانشکده هنرهای زیبا شد. این دانشکده با همت دکتر صفوت و دکتر نورعلی برومند دایر شده بود. وی ساز کمانچه را نزد استاد بهاری و ردیفهای موسیقی را نزد دکتر برومند فرا گرفت و از سال 1345 به رادیو راه پیدا کرد و به نوازندگی سازهای ویولون و کمانچه در ارکسترهای مختلف مبادرت کرد. سپس در سازمان تلویزیون ملی وقت ایران در برنامه هایی به سرپرستی مرحوم مرتضی حنانه به نواختن کمانچه و به تکنوازی این ساز پرداخت و بیش از چهل برنامه تکنوازی انجام می دهد که هم اکنون موجود میباشد که او را در ردیف یکی از بهترین کمانچه نوازان قرار داده است.
وی حدود هفت اهنگ زیبا و جالب ساخت که از رادیو و تلویزیون پخش گردیده است و توسط شادروان حسینعلی ملاح به برنامه های گلهای رادیو راه یافت وسالها با این برنامه ها به همکاری پرداخت و یکی از نوازندگان ممتاز ساز کمانچه در برنامه های گلها بود.
تکنوازان برنامه شماره 6۴۴
با همکاری هنرمندان: رضا ورزنده ، کامران داروغه ، جهانگیر ملک
در نغمه افشاری
از اینجا دانلود کنید
گلهای تازه
برنامه شماره۶۵ (ابوعطا)
با همکای هنرمندان: سیاوش(شجریان) ، جلیل شهناز ، داروغه و افتتاح
غزل: از رهی
گوینده: فخری نیکزاد
صدابردار: محمود امینی
یاد ایامی که در گلشن فغانی داشتم
در میان لاله و گل اشیانی داشتم
گرد ان شمع طرب میسوختم پروانه وار
پای ان سرو روان اشک روانی داشتم
اتشم بر جان ولی از شکوه لب خاموش بود
عشق را از اشک حسرت ترجمانی داشتم
چون سرشک از شوق بودم خاک بوس درگهی
چون غبار از شکر سر بر اشیانی داشتم
در خزان با سرو و نسرینم بهاری تازه بود
در زمین با ماه و پروین اسمانی داشتم
درد بی عشقی ز جانم برده طاقت
ور نه من داشتم ارا تا ارام جانی داشتم
دانلود گلهای تازه 65
بچه کار آیدت ز گل طبقی